Archive for the ‘1.3* de derde maand’ Category

14 januari

zondag, juli 29th, 2007

Wat ik heb meegemaakt
12 weken zwanger

De afgelopen weken verliepen redelijk rustig en de paniek en angst werd al minder. Tussendoor wat last gehad van groeipijntjes, maar dat vond ik niet erg.
De weken gingen voorbij en toen was het 9 januari 06. Voor de tweede keer naar de Verloskundige.
Dit was zowaar nog spannender en enger dan de 1e keer omdat ik als de dood was voor wat ik te zien zou krijgen op de echo.
Ten eerste vroeg ik me af hoe de vleesboom zich gehouden had en ten tweede was ik bang om mijn kind te zien.
Op de eerste echo had hij nog geen armen en benen en die zouden er nu wel aan moeten zitten. ” maar zaten ze er ook daadwerkelijk wel aan en had het geen afwijkingen ?”
Het uur van de waarheid……..na enige tijd in de wachtkamer te hebben gezeten, met koude handen en een versnelde hartslag van de zenuwen, werden we geroepen.
De echo werd wederom direct gemaakt (dit keer door Ton) en hij meette eerst de vleesboom op…..Deze was een vierkante cm kleiner geworden. Dat was al 1 positief punt.
Toen de nekplooimeting…..die was mooi onder de 1 mm wat betekent dat hij in principe niet het syndroom van down zou kunnen hebben. En toen zagen we een neusje, mondje, armpjes en beentjes…. Daar was ons kindje.
Het leek nu meer op een klein mensje in plaats van op een tuinboon.
Om het plaatje af te maken zette hij het geluid nog even aan en konden we voor het eerst het hartje horen van de kleine. Toen kreeg ik toch even tranen in m’n ogen.
Jammer genoeg hebben we geen goeie foto meegekregen van de echo. Alleen van de achterkant van de nekplooimeting.
Ik moest over 5 weken terugkomen voor een gewone controle (zonder echo) en 3 weken later voor een - ik noem het maar een - screenecho. Je kan het vergelijken met een pretecho alleen dan zonder video of dvd die je meekrijgt en het is gratis. Maar hier wordt ie dan ook helemaal nagekeken of alles goed is en wat het eventueel voor geslacht is.
Voor die echo zal ik ook wel weer zenuwachtig zijn. Gewoon omdat je niet weet of alles dan ook nog steeds goed is enz.
Maar dat zien we tegen die tijd wel weer.

Maar vanaf 9 januari kijk ik anders tegen mijn zwangerschap aan. Ik durf nu te genieten en ernaar uit te kijken naar de dag dat ons kind geboren wordt.
Mijn buik begint op sommige momenten ook wat in de weg te zitten en ik voel dat het van binnen al goed gevuld is. Omdat ik al een buikje van mezelf had, zie je het aan de buitenkant nog niet echt eigenlijk.
En ik ben eigenlijk ook nog niet in gewicht aangekomen. Dus dat valt ook weer mee.

14 Januari.

20 januari

zondag, juli 29th, 2007

Wat ik heb meegemaakt
14 weken zwanger

Van maandag op dinsdagnacht (16-17 jan.) moest ik rond 12 uur een plas doen. Hierna veeg ik altijd m’n pruimpje even af en tot mijn grote schrik zag ik helder rood bloed op het papiertje zitten.
Ik uiteraard gelijk weer bang en dacht meteen aan een beginnende miskraam. Nadat ik mezelf had schoongemaakt kwam er geen nieuw bloed meer en heb daarna toch nog kunnen slapen.
De volgende ochtend toch maar even de Verloskunde gebeld met deze mededeling en ze stelde me gerust dat het niks hoefde te betekenen. Dit gebeurt regelmatig bij zwangere vrouwen en legde me uit dat de baarmoedermond nu veel beter doorbloed is en er veel sneller een bloedvaatje kan knappen.
Nu ben ik al een paar weken verkouden en moet af en toe flink niesen. Dus ik was alweer gerust gesteld maar hoopte dit niet meer mee te hoeven maken.

20 Januari.

28 januari

zondag, juli 29th, 2007

Wat ik heb meegemaakt
15 weken zwanger

Donderdagochtend ving ik net als de andere ochtenden mijn plas op om deze vervolgens te deponeren in zo’n groene urinecontainer van Moeders voor Moeders. Ik kon het deze keer alleen niet gebruiken omdat er allemaal kleine stukjes inzaten. Dit bleken stolseltjes te zijn en er kwam best veel bruine smurrie uit mijn vagina.
Nu had ik dit in het begin van de zwangerschap ook wel eens gehad, maar dit was eigenlijk niet zoveel als nu.
Dus uiteraard maak je je weer zorgen en bel je de Verloskundige weer op. Ik werd eerst ‘afgescheept’ met de tekst dat het van 13.00 tot 13.30 uur spreekuur was omdat ik zei dat ik een vraag had over vaginale afscheiding.
Aangezien de afscheiding ondertussen niet minder was geworden belde ik gewoon weer en zei dat ik me toch zorgen maakte. Toen kreeg ik een Verloskundige aan de telefoon en ik kon diezelfde middag nog komen.
Ik wilde gewoon m’n kind horen zodat ik zeker wist dat ie nog leefde. (je gaat zulke gekke dingen denken als je zwanger bent )
Thomas was uiteraard op zijn werk, dus ik belde mijn ouders met de vraag of ze voor me wilde bidden dat alles goed zou zijn. Ik legde het uit en mijn vader bood aan dat ze naar me toe kwamen en met me mee gingen naar de Verloskunde.

Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten tot ik werd geroepen. Eenmaal binnen legde ik het nog een keertje uit en ze bood aan om even naar het hartje te luisteren. Het klonk als muziek in de oren en ik zag mijn ouders ook glunderen.
Die hoorden voor het eerst het hartje van hun eerste kleinkind kloppen.
De Verloskundige (Froukje) stelde me nogmaals gerust en legde nog eens uit dat het nog wel eens voor kon komen omdat elke druk op de buikspieren een eventueel bloedinkje kan veroorzaken.
Dit bloed blijft dan even een tijdje hangen in de vagina maar komt er op een gegeven moment toch uit. Die middag heb ik een vaginaaldouche gekocht en mezelf ’s avonds even schoon gespoeld. Dit heeft geholpen en heb nu gelukkig geen last meer gehad.
Ik hoop dat ik bij een volgende keer niet weer zo bang hoeft te worden omdat ik het nu 2 keer mee hebt gemaakt.
Verder heb ik tot nu toe wat de zwangerschap betreft niks te klagen gehad.
Ben helemaal niet misselijk of ziek geweest. Wel moe uiteraard en heb dan ook meerdere malen tussendoor lekker een paar uurtjes op bed gelegen.
Ik moet zeggen dat die moeheid nu langzamerhand ook minder wordt. Op naar de volgende weken.

28 Januari.